Dokumentacja › Geodezja i mapy

25. Przekroje geodezyjne

Profil terenu z punktów zestawu geodezyjnego – odległości ze współrzędnych albo z kilometrażu, niweleta ze spadkami, do czterech linii dodatkowych, linie i opisy z kolumn D1–D5, opisy skarp 1:n, kilometraż co 100 m, wiele przekrojów poprzecznych naraz oraz eksport do PDF, DXF, SVG i PNG.

W aplikacji: Geodezja → Przekroje geodezyjne

Wstęp

Moduł „Przekroje geodezyjne” rysuje przekrój (profil) terenu na podstawie punktów pomiarowych z zestawu geodezyjnego. Odpowiada modułowi o tej samej nazwie w programie GIMSGEO. Na arkuszu mogą się znaleźć:

  • linia terenu z tabelą rzędnych, odległości między punktami i odległości sumarycznych;
  • niweleta (np. drogi) – linia z wierszem rzędnych w tabeli i wierszem spadków między kolejnymi punktami niwelety;
  • do czterech linii dodatkowych L1–L4 (np. strop gliny, dno rowu) – każda z własnym wierszem w tabeli;
  • linie i wiersze opisów z kolumn D1–D5 zestawu geodezyjnego (np. poziom wody 1%, rodzaj obiektu);
  • opis nachylenia skarp w postaci 1:n na odcinkach stromszych niż zadany próg;
  • kilometraż co 100 m;
  • pionowe opisy obiektów nad profilem (np. przepust, most);
  • wiele przekrojów poprzecznych z jednego zestawu – po jednym arkuszu na każdą wartość wybranej kolumny.

Skąd dane:

Dane Źródło
Punkty (Pkt, X, Y, Z, KLM, D1–D5) Zestaw z modułu Zestawy geodezyjne – wybierasz go w polu „Zestaw punktów”.
Układ współrzędnych Układ zestawu; gdy zestaw go nie ma – układ zlecenia; domyślnie WGS84.
Niweleta, linie L1–L4 Wpisujesz w tabeli „Niweleta i linie dodatkowe” w tym module (po nazwie punktu).

Przekrój geodezyjny nie zmienia zestawu – czyta go przy każdym wyświetleniu. Poprawka współrzędnej albo rzędnej w zestawie od razu zmienia rysunek wszystkich przekrojów, które z niego korzystają.

Uwaga. Moduł nie pokazuje badań (otworów, sondowań). Przekrój z badaniami, warstwami i niweletą z rysunku DXF robisz w module Przekroje geotechniczne – może on korzystać z tego samego zestawu geodezyjnego jako linii terenu.

Układ ekranu

Moduł „Przekroje geodezyjne” – przekrój „Niweleta drogi” w zleceniu demonstracyjnym

  1. „Dodaj” – tworzy nowy przekrój o nazwie „Przekrój N” (N = liczba przekrojów + 1) z wartościami domyślnymi: odległość „Ze współrzędnych”, skala pozioma 1:1000, skala pionowa 1:100, poziom porównawczy „--2”, początek kilometrażu 0, kilometraż włączony. Zestaw punktów trzeba wybrać.
  2. Lista przekrojów – nazwa i skale („1:2000 / 1:100”). Kliknięcie otwiera przekrój w edytorze. Przy co najmniej 6 pozycjach nad listą pojawia się pole „Szukaj…” i filtr „Wszystkie / Z uwagami”.
  3. Ikona kosza – usuwa przekrój (po potwierdzeniu „Usunąć: …?”). Przekrój trafia do kosza i można go przywrócić przez 30 dni.
  4. „Nazwa” – nazwa przekroju; pojawia się w tytule arkusza i w nazwie pliku.
  5. Etykieta rodzaju – „przekrój geodezyjny”.
  6. „Historia” – lista zapisanych wersji przekroju z możliwością przywrócenia. Obok przycisku wskaźnik autozapisu („Niezapisane zmiany”, „Zapisywanie…”, „Zapisano lokalnie”, „Błąd zapisu”, „Konflikt wersji”). Zmiany zapisują się same.
  7. Edytor – sekcje „Parametry”, „Kolumny zestawu i opisy”, „Punkty przekroju”, „Niweleta i linie dodatkowe” (opisane niżej).
  8. Podgląd na żywo – arkusz przekroju pomniejszony do 30%. Odświeża się po każdej zmianie. Szeroki przekrój wychodzi poza panel – całość obejrzysz w „Podgląd PDF”.
  9. „Podgląd PDF” – arkusz w pełnej skali z opcjami eksportu (zob. Podgląd i eksport).
  10. „Generuj karty…” – eksport wielu przekrojów naraz do jednego PDF albo DXF.
  11. „Kosz” – usunięte przekroje z tego modułu; przywracanie.

Moduł nie ma statusu badania, „Kopiuj z istniejącego” ani przenoszenia do innego zlecenia. Nie ma też kontroli danych – gdy brakuje punktów, podgląd pokazuje komunikat (zob. Typowe problemy).

Wprowadzanie danych

Parametry

Sekcja „Parametry”

  1. „Zestaw punktów” – zestaw geodezyjny, z którego powstaje przekrój.
  2. „Odległość” – sposób wyznaczania odległości wzdłuż przekroju.
  3. „Poziom porównawczy” – rzędna dolnej krawędzi rysunku.
  4. „Skala pozioma 1:” – mianownik skali poziomej.
  5. „Skala pionowa 1:” – mianownik skali pionowej.
  6. „Początek km [m]” – kilometraż początku przekroju.
  7. „Nazwy linii L1–L4” – nazwy linii dodatkowych, oddzielone przecinkami.
Pole Jednostka Opis Uwagi
„Zestaw punktów” – Lista wszystkich zestawów geodezyjnych zlecenia. Brak domyślnego – pole pokazuje „Wybierz zestaw”. Liczą się tylko punkty z liczbowymi X i Y (także w trybie kilometrażu).
„Odległość” – „Ze współrzędnych” – odległość liczona po kolei między punktami (w kolejności zestawu lub wyboru w „Punkty przekroju”). „Z kilometrażu (KLM)” – odległość = KLM punktu − „Początek km [m]”, punkty sortowane rosnąco wg KLM. Domyślnie „Ze współrzędnych”. W trybie KLM pomijane są punkty bez kilometrażu.
„Poziom porównawczy” m n.p.m. Rzędna, od której zaczyna się rysunek. Wpisz liczbę (np. 93) albo zapis względny „--n” (dwa minusy i liczba). Domyślnie „--2”. Pod polem podpowiedź „Rzędna albo --20 (min − 20)”. Wzór – zob. Poziom porównawczy. Przecinek i kropka dziesiętna są równoważne.
„Skala pozioma 1:” – Mianownik skali poziomej, np. 1000 → 1:1000. Domyślnie 1000. 1 m terenu = 1000 / skala mm na arkuszu.
„Skala pionowa 1:” – Mianownik skali pionowej. Domyślnie 100. Zwykle 10× większa niż pozioma (przewyższenie).
„Początek km [m]” m Kilometraż pierwszego punktu (tryb współrzędnych) albo punktu odniesienia odległości (tryb KLM). Domyślnie 0. Wpisz w metrach: km 385+000 = 385000. Ma wpływ na znaczniki kilometrażu.
„Nazwy linii L1–L4” – Nazwy do 4 linii dodatkowych, oddzielone przecinkami, np. „Strop gliny, Dno rowu”. Nazwy stają się nagłówkami kolumn tabeli niwelety i wierszy tabeli na arkuszu. Puste – „L1”…„L4”. Piąta i dalsze nazwy są pomijane.

Pola liczbowe zapisują się po opuszczeniu pola (klawisz Tab albo kliknięcie obok). Niepoprawny tekst w polach skal i „Początek km [m]” przywraca poprzednią wartość.

Lista „Odległość”

  1. „Ze współrzędnych” – przekrój łamany przez kolejne punkty, odległość = suma długości odcinków.
  2. „Z kilometrażu (KLM)” – odległość z kolumny KLM zestawu (np. pikietaż trasy). Kilometraż możesz wpisać jako liczbę metrów (2330) albo w zapisie „2+330” lub „2+330,50”. Kolumnę KLM można też obliczyć w zestawie przyciskiem „Oblicz kilometraż” (zob. Zestawy geodezyjne).

Wskazówka. Gdy w zestawie są punkty przekroju podłużnego i poprzecznych pomieszane, użyj w zestawie przycisku „Wyznacz przekrój”. Tworzy on nowy zestaw „ – przekrój” z punktami ułożonymi wzdłuż trasy (pomija punkty leżące z boku). Nowy zestaw ma tylko kolumny Pkt, X, Y, Z – bez KLM i D1–D5.

Kolumny zestawu i opisy

Sekcja „Kolumny zestawu i opisy”

  1. „Etykiety punktów” – tekst nad każdym punktem terenu.
  2. „Przekroje wg kolumny” – podział zestawu na kilka przekrojów.
  3. „Opisy obiektów nad profilem” – pionowe opisy przy punktach.
  4. „Opis skarp 1:n, gdy n <” – próg opisu nachylenia skarp.
  5. „Linie i opisy z kolumn zestawu” – pola wyboru D1–D5 (z nazwami nadanymi w zestawie) i próbnik koloru przy zaznaczonej kolumnie.
Pole Opis Uwagi
„Etykiety punktów” „Nazwa punktu”, „Bez etykiet”, „Rzędna Z” (z dwoma miejscami po przecinku), „Kilometraż” (wartość KLM tak, jak wpisano ją w zestawie) albo jedna z kolumn D1–D5. Domyślnie „Nazwa punktu”. Etykieta stoi 2 mm nad punktem terenu.
„Przekroje wg kolumny” „Jeden przekrój (wszystkie punkty)” albo kolumna D1–D5. Każda wartość kolumny daje osobny arkusz. Podpowiedź: „Każda wartość kolumny = osobny przekrój (wszystkie w jednym PDF/DXF)”. Zob. Wiele przekrojów poprzecznych.
„Opisy obiektów nad profilem” „—” (brak) albo kolumna D1–D5. Niepusta wartość w tej kolumnie rysuje się pionowo (fioletowo) nad punktem, z kreską odniesienia. Podpowiedź: „np. przepust, most – pionowy opis przy punkcie”. Nad najwyższym punktem rysunek dostaje ok. 35 mm zapasu na opisy.
„Opis skarp 1:n, gdy n <” Próg n. Odcinek terenu, na którym $n = \Delta d / \Delta z
„Linie i opisy z kolumn zestawu” Zaznaczenie kolumny D1–D5 dodaje ją do arkusza. Kolumna z liczbami rysuje się jako linia (kreska-kropka) w wybranym kolorze i dostaje wiersz w tabeli z jednostką [m]. Kolumna z tekstem daje tylko wiersz opisów w tabeli. Kolory domyślne: D1 #0b7285, D2 #c2255c, D3 #5f3dc4, D4 #e67700, D5 #2b8a3e. Kolumna jest „liczbowa”, gdy choć jeden punkt ma w niej liczbę.

Pod polami wyboru jest objaśnienie: „Kolumna z liczbami rysowana jest jako linia (np. woda 1%, 0,5%) z wierszem w tabeli przekroju; kolumna opisowa – jako wiersz opisów.”

Lista „Etykiety punktów” – kolumny D1–D5 mają nazwy z zestawu (tu brak nazw, więc D1…D5)

Uwaga. Na ekranach o szerokości ok. 1440 px długi tekst „Jeden przekrój (wszystkie punkty)” wychodzi poza pole „Przekroje wg kolumny” i zasłania lewą część pola „Opisy obiektów nad profilem”. Aby otworzyć tę drugą listę, kliknij jej prawą część (przy strzałce).

Punkty przekroju

Sekcja odpowiada kolumnom „zaznaczenie” i „Nr” z GIMSGEO: wybierasz, które punkty zestawu tworzą przekrój i w jakiej kolejności.

Sekcja „Punkty przekroju” – wybrano O1, O3, O2 (w tej kolejności)

  1. Licznik – „Wybrano 3 z 3 punktów”. Bez wyboru: „Wszystkie punkty w kolejności zestawu”.
  2. „Zaznacz wszystkie” – zaznacza wszystkie punkty w kolejności zestawu.
  3. „Wyczyść wybór” – usuwa wybór; przekrój znów obejmuje wszystkie punkty.
  4. Pole wyboru punktu – kliknięcie dodaje punkt na koniec kolejności; numer przy nazwie to pozycja na przekroju.
  5. „↑” – przesuwa punkt o jedną pozycję wcześniej.
  6. „↓” – przesuwa punkt o jedną pozycję dalej.

Kolejność ma znaczenie tylko w trybie „Ze współrzędnych” – wyznacza kolejność łamania linii przekroju. W trybie „Z kilometrażu (KLM)” punkty i tak są sortowane wg KLM; wybór działa wtedy jak filtr. Jeśli punkt z wyboru zostanie usunięty z zestawu, jest pomijany.

Niweleta i linie dodatkowe

Tabela przypisuje rzędne niwelety i linii L1–L4 do punktów zestawu – po nazwie punktu (wielkość liter bez znaczenia).

Sekcja „Niweleta i linie dodatkowe”

  1. „Pkt” – nazwa punktu z zestawu (tekst).
  2. „Niweleta [m]” – rzędna niwelety w punkcie.
  3. Linia L1 – nagłówek to pierwsza nazwa z pola „Nazwy linii L1–L4” (tu „Strop gliny”).
  4. „L2” – linia bez nazwy; kolejne: „L3”, „L4”.
  5. Kosz w wierszu – „Usuń wiersz N”.
  6. Podpowiedź – „Zaznacz komórkę i wklej (Ctrl+V) blok z Excela. Enter – edycja, strzałki – nawigacja.” Obok liczba wierszy.
  7. „Wyczyść” – usuwa wszystkie wiersze tabeli.
Kolumna Jednostka Opis Uwagi
„Pkt” – Nazwa punktu, do którego należą wartości z wiersza. Musi być taka sama jak w zestawie, inaczej wiersz jest pomijany.
„Niweleta [m]” m n.p.m. Rzędna niwelety. Pusta komórka – punkt bez niwelety (linia łączy tylko punkty z wartością).
L1…L4 m n.p.m. Rzędne linii dodatkowych. Linia pojawia się na arkuszu, gdy choć jeden punkt ma wartość.

Obsługa tabeli:

  • Gdy tabela jest pusta, a zestaw jest wybrany, wiersze wypełniają się nazwami punktów zestawu. Zapisują się dopiero po pierwszej zmianie w tabeli.
  • Edycja: kliknij komórkę i zacznij pisać albo naciśnij Enter / F2 (lub kliknij dwukrotnie). Enter zatwierdza i przechodzi niżej, Tab – w prawo, Esc – anuluje. Delete / Backspace czyści komórkę.
  • Nowy wiersz: wpisz wartość w ostatnim wierszu oznaczonym „+”.
  • Wklejanie z Excela: zaznacz komórkę (np. „Pkt” w pierwszym wierszu) i naciśnij Ctrl+V. Blok wkleja się od zaznaczonej komórki w prawo i w dół, nadpisując wartości; brakujące wiersze są dopisywane. Komunikat: „Wklejono N nowych wierszy” albo „Wklejono dane”.
  • Liczby mogą mieć przecinek lub kropkę dziesiętną i spacje jako separator tysięcy. Tekst, który nie jest liczbą, w kolumnie liczbowej zamienia się w pustą komórkę.

Niweleta z pliku DXF

W tym module niweletę wpisujesz lub wklejasz do tabeli – moduł nie wczytuje plików DXF. Wczytywanie niwelety z rysunku profilu podłużnego w DXF („Z profilu DXF…”) ma moduł Przekroje geotechniczne – zob. Niweleta z profilu DXF. Jeśli niweletę masz w arkuszu kalkulacyjnym jako pary „punkt – rzędna”, wklej je do kolumn „Pkt” i „Niweleta [m]”.

Podgląd i eksport

Podgląd PDF

„Podgląd PDF” (lewy panel) otwiera arkusz w pełnej skali.

Podgląd PDF przekroju „Niweleta drogi”

  1. Arkusz przekroju – wymiary dopasowane do długości przekroju i skal (nie format A4, zob. Wymiary arkusza).
  2. „Edytor” – powrót do edytora.
  3. „Nr załącznika” – wzór numeru, np. „11”. Pod polem: „Ta karta: 1. Zmienna w …… rośnie dla kolejnych kart, np. 2.44c → 2.4c, 2.5c…”. Numer przekroju wynika z kolejności nazw na liście. Arkusz przekroju geodezyjnego nie drukuje numeru załącznika – wzór liczy się dla wykazu załączników w „Generuj karty…”.
  4. „Język karty” – „Polski” / „English”. Na arkuszu przekroju geodezyjnego napisy są tylko po polsku – przełącznik ich nie zmienia.
  5. „Skala szarości” – arkusz bez kolorów.
  6. „Wydruk eko” – „bez wypełnień barwnych – kontury i szrafury”.
  7. „PDF” – pobiera plik PDF.
  8. „DXF (CAD)” – pobiera rysunek wektorowy do programów CAD.
  9. „SVG” – „Grafika wektorowa – do edycji i wstawienia w raport”.
  10. „PNG” – „Obraz 300 dpi”.

Nazwa pliku: przekroj_geodezyjny_<nazwa>_<data>.pdf (lub .dxf, .svg, .png). W nazwie polskie znaki są zamieniane na łacińskie, a spacje i znaki specjalne na „_”, np. przekroj_geodezyjny_Niweleta_drogi_2026-11-17.pdf. Gdy przekrój dzieli się na kilka arkuszy („Przekroje wg kolumny”), wszystkie trafiają do jednego pliku – każdy na osobnej stronie.

Generowanie wielu przekrojów

„Generuj karty…” otwiera okno „Generuj: przekrój geodezyjny”.

Okno „Generuj: przekrój geodezyjny”

  1. „Zaznacz wszystkie (n/N)” – zaznacza wszystkie przekroje. Pojedyncze przekroje zaznaczasz kliknięciem; Shift + klik zaznacza zakres. Przy zaznaczonym przekroju widać jego numer załącznika.
  2. „Nazwa zestawu, np. Obiekt A” i „Zapisz zestaw” – zapamiętuje zaznaczenie pod nazwą. Zapisane zestawy wczytasz z listy „Wczytaj zestaw…” i usuniesz ikoną kosza przy nazwie.
  3. „Nr załącznika” – wzór numeracji (jak w podglądzie).
  4. „Przypisz numery na stałe” – tworzy „Wykaz załączników”: numery przypisane do przekrojów, kolejność zmieniana przeciąganiem albo strzałkami „Przesuń wyżej / niżej”, numer edytowalny w wierszu. Przyciski „Ponumeruj” i „Numeracja automatyczna” wracają do numeracji wg wzoru lub wg nazw. Powtórzone numery są podświetlane („Powtórzone numery załączników: N kart.”).
  5. „Spis załączników (xlsx)” – pobiera spis numerów i nazw.
  6. „Język kart” – jak w podglądzie (nie zmienia napisów tego arkusza).
  7. „Wydruk” – „Kolorowy”, „Skala szarości”, „Eko – bez wypełnień barwnych”.
  8. „DXF” – jeden plik DXF z zaznaczonymi przekrojami.
  9. „PDF (n)” – jeden plik PDF; komunikat „Wygenerowano N stron”.

Gdy w zleceniu są grupy danych, nad listą pojawia się też lista „Wszystkie badania / Grupa: …”.

Dane na arkuszu

Arkusz przekroju „Niweleta drogi” (zestaw „Oś drogi dojazdowej”, km 385+000)

  1. Tytuł – „ – przekrój geodezyjny 1: / 1:”; przy wielu przekrojach „ – <wartość kolumny> – przekrój geodezyjny…”.
  2. Poziom porównawczy – opis „93 m” przy dolnej krawędzi osi wysokości. Oś ma podziałkę co 1 m i jasne poziome linie siatki.
  3. Etykieta punktu – wg „Etykiety punktów” (tu nazwa O2). Z każdego punktu biegnie pionowa linia do tabeli.
  4. Kilometraż – czerwone znaczniki co pełne 100 m z opisem „385+200”.
  5. „Rzędna terenu [m]” – rzędne punktów.
  6. „Niweleta [m]” – rzędne niwelety.
  7. Linie dodatkowe – wiersz z nazwą linii („Strop gliny”).
  8. „Odległość [m]” – odległość między sąsiednimi punktami (w środku odcinka).
  9. „Odl. sumaryczna [m]” – odległość punktu od początku przekroju.
  10. „Spadek niwelety [%]” – spadek między kolejnymi punktami niwelety (w środku odcinka).

Elementy arkusza i warunki ich pojawienia się:

Element Wygląd Kiedy się pojawia
Linia terenu ciągła, brązowa (#5d4037), 0,5 mm zawsze (punkty z rzędną Z)
Niweleta ciągła, czerwona (#c0392b), 0,45 mm gdy choć jeden punkt ma „Niweleta [m]”
Linie L1–L4 przerywane, 0,3 mm; kolory kolejno #1f6fb2, #2e7d32, #6a1b9a, #e67e22 wg pozycji wśród linii obecnych na arkuszu (niweleta zajmuje pierwszą pozycję) gdy linia ma choć jedną wartość
Linie z kolumn D1–D5 kreska-kropka, 0,35 mm, w wybranym kolorze kolumna zaznaczona w „Linie i opisy z kolumn zestawu” i liczbowa
Etykiety punktów tekst 2,2 mm nad punktem terenu „Etykiety punktów” ≠ „Bez etykiet”
Opisy skarp „1:n” tekst wzdłuż odcinka terenu, brązowy „Opis skarp…” > 0 i odcinek z nn poniżej progu
Opisy obiektów pionowy tekst, fioletowy (#7b1fa2), z kreską wybrana kolumna w „Opisy obiektów nad profilem” i niepusta wartość
Kilometraż czerwone znaczniki i opis „km+m” co 100 m włączony kilometraż (zob. uwaga niżej)
Wiersz „Rzędna terenu [m]” 2 miejsca po przecinku zawsze
Wiersz „Niweleta [m]” 2 miejsca po przecinku jak linia niwelety
Wiersze L1–L4 nazwa z „Nazwy linii L1–L4” albo „L1”… jak linia
Wiersze D1–D5 nazwa kolumny z zestawu; „[m]” i kolor linii dla kolumn liczbowych, tekst dla opisowych kolumna zaznaczona
„Odległość [m]”, „Odl. sumaryczna [m]” 2 miejsca po przecinku zawsze
„Spadek niwelety [%]” 2 miejsca po przecinku, znak „−” = spadek co najmniej 2 punkty z niweletą

Uwaga. Kilometraż jest włączony w każdym nowym przekroju, ale edytor nie ma przełącznika, którym można go wyłączyć (w GIMSGEO jest to pole „kilometraż”). Przekroje utworzone inaczej (np. przykładowy „Profil terenu”) mogą go nie mieć.

Liczby na arkuszu mają kropkę dziesiętną (np. 256.37), a opisy skarp – np. „1:366.2”.

Opis skarp

Ten sam przekrój z progiem „Opis skarp 1:n, gdy n <” = 400 – na łagodnym profilu demo wszystkie odcinki dostają opis:

Opisy skarp 1:n przy progu 400

  1. „1:366.2” – odcinek O1–O2: 256,37 m / |98,20 − 97,50| m = 366,2.

W praktyce zostaw próg 5 – opis pojawi się tylko przy skarpach nasypów i wykopów (1:1,5, 1:2 itp.).

Opisy obiektów i kolumny opisowe

Zlecenie demonstracyjne „Obwodnica”, przekrój „Profil terenu”: odległość „Z kilometrażu (KLM)”, „Początek km [m]” = 2000, „Opisy obiektów nad profilem” = „Obiekt” i zaznaczona kolumna „Obiekt” w „Linie i opisy z kolumn zestawu”.

Opisy obiektów nad profilem i wiersz opisów z kolumny „Obiekt”

  1. Pionowy opis obiektu – wartość kolumny „Obiekt” przy punkcie (tu „WD-3” przy CPT-OB-1).
  2. Wiersz „Obiekt” – kolumna tekstowa daje wiersz opisów w tabeli (bez linii na rysunku).

W trybie KLM „Odl. sumaryczna [m]” to KLM − „Początek km [m]” (punkt OB-1 o KLM 2100 ma 100.00).

Wiele przekrojów poprzecznych

„Przekroje wg kolumny” dzieli punkty zestawu na grupy wg wartości wybranej kolumny D1–D5 – jak kolumna „przekroje” w GIMSGEO. Każda grupa to osobny arkusz o tytule „ – <wartość> – przekrój geodezyjny…”. Wszystkie arkusze trafiają do jednego PDF / DXF.

Dwa przekroje z kolumny „Obiekt”: „WD-3” i „wykop”

  1. Arkusz „Profil terenu – WD-3” – punkty z wartością „WD-3”.
  2. Arkusz „Profil terenu – wykop” – punkty z wartością „wykop”.

Zasady:

  • Kolejność arkuszy – naturalna wg wartości (np. „P2” przed „P10”).
  • Punkty z pustą wartością kolumny są pomijane.
  • Grupa z mniej niż 2 punktami z rzędną nie daje arkusza (w przykładzie „nasyp” ma jeden punkt).
  • W każdej grupie obowiązują wszystkie pozostałe ustawienia (wybór i kolejność punktów, niweleta, etykiety).

Uwaga. W trybie „Z kilometrażu (KLM)” każdy arkusz zaczyna się od „Początek km [m]”, a nie od pierwszego punktu grupy – arkusze dalszych przekrojów mają pusty pas po lewej (na zrzucie widać to na obu arkuszach). Przekroje poprzeczne rysuj w trybie „Ze współrzędnych”.

Wymiary arkusza

Arkusz ma wymiary wynikające ze skal (w milimetrach):

kx=1000Sh,ky=1000Svk_x = \frac{1000}{S_h}, \qquad k_y = \frac{1000}{S_v}

W=30+L kx+20,H=15+(ztop−zref) ky+10+htab+12W = 30 + L\,k_x + 20, \qquad H = 15 + (z_{top} - z_{ref})\,k_y + 10 + h_{tab} + 12

gdzie ShS_h, SvS_v – mianowniki skali poziomej i pionowej, LL – długość przekroju [m] (odległość ostatniego punktu), ztopz_{top} – górna rzędna rysunku, zrefz_{ref} – poziom porównawczy, htabh_{tab} – wysokość tabeli (7 mm na wiersz). Przykład: „Niweleta drogi”, LL = 573,15 m, 1:2000 → WW = 30 + 286,6 + 20 ≈ 337 mm. Do PDF arkusz trafia w tych wymiarach – na wydruk A4/A3 dobierz skalę poziomą.

Interpretacja i obliczenia

Wzory przepisane z kodu (src/lib/sections.ts, src/modules/sections/GeodeticSectionModule.tsx).

Odległość ze współrzędnych

Punkty w układzie geograficznym (WGS84, EPSG:4326) są najpierw przeliczane do układu PL-1992 (EPSG:2180). Punkty w układach płaskich (PL-2000, PL-1992) zostają bez zmian. Odległość sumaryczna punktu ii:

d0=0,di=di−1+(xi−xi−1)2+(yi−yi−1)2d_0 = 0, \qquad d_i = d_{i-1} + \sqrt{(x_i - x_{i-1})^2 + (y_i - y_{i-1})^2}

Punkty bez rzędnej Z liczą się do odległości (przekrój przez nie przechodzi), ale nie ma ich na rysunku ani w tabeli. Odległości są odległościami w płaszczyźnie odwzorowania (bez redukcji na powierzchnię terenu).

Przykład („Oś drogi dojazdowej”, punkty O1–O3 w WGS84): dO2d_{O2} = 256,37 m, dO3d_{O3} = 573,15 m.

Odległość z kilometrażu

di=KLMi−KM0d_i = KLM_i - KM_0

gdzie KM0KM_0 – „Początek km [m]”. Zapis „a+b” zamieniany jest na metry: KLM=1000 a+bKLM = 1000\,a + b (np. „2+330,5” → 2330,5 m). Punkty są sortowane rosnąco wg did_i.

Poziom porównawczy

Gdy pole zawiera „--n”:

zref=⌊min⁡(z)−n⌋z_{ref} = \left\lfloor \min(z) - n \right\rfloor

Gdy zawiera liczbę – zrefz_{ref} jest tą liczbą. Gdy tekst nie jest ani jednym, ani drugim: zref=⌊min⁡(z)−5⌋z_{ref} = \lfloor \min(z) - 5 \rfloor.

Minimum min⁡(z)\min(z) obejmuje rzędne terenu, niwelety, linii L1–L4 i liczbowych kolumn D1–D5. Górna krawędź rysunku:

ztop=⌈max⁡(z)⌉+1  (+⌈35ky⌉ przy opisach obiektoˊw)z_{top} = \lceil \max(z) \rceil + 1 \; \left(+ \left\lceil \tfrac{35}{k_y} \right\rceil \text{ przy opisach obiektów}\right)

Przykład („Niweleta drogi”, „--2”): min⁡(z)\min(z) = 95,40 (Strop gliny w O3) → zrefz_{ref} = ⌊93,40⌋ = 93 m; max⁡(z)\max(z) = 99,30 → ztopz_{top} = 101 m.

Spadek niwelety

Między kolejnymi punktami, które mają rzędną niwelety:

i=Hk−Hk−1dk−dk−1⋅100%i = \frac{H_{k} - H_{k-1}}{d_{k} - d_{k-1}} \cdot 100\%

(mianownik nie mniejszy niż 10−910^{-9} m). Wartość dodatnia – niweleta rośnie w kierunku przekroju, ujemna – opada.

Przykład: O1–O2: (98,60 − 98,00) / 256,37 · 100 = 0,23%; O2–O3: (99,30 − 98,60) / 316,78 · 100 = 0,22%.

Nachylenie skarp 1:n

Dla każdego odcinka terenu:

n=di−di−1∣zi−zi−1∣n = \frac{d_i - d_{i-1}}{|z_i - z_{i-1}|}

Opis „1:n” pojawia się, gdy n<nmaxn < n_{max} („Opis skarp 1:n, gdy n <”). Odcinki poziome (∣Δz∣<10−6|\Delta z| < 10^{-6} m) są pomijane. Zaokrąglenie: do 0,1 (dla n<1n < 1 – do 0,01), np. 1:1.5, 1:0.67. Opis dotyczy tylko linii terenu (nie niwelety ani linii dodatkowych).

Kilometraż

Znaczniki stawiane są co pełne 100 m kilometrażu, który na przekroju wynosi KM0+dKM_0 + d:

km∈{100 j:KM0≤100 j≤KM0+L}km \in \{100\,j : KM_0 \le 100\,j \le KM_0 + L\}

Opis w formacie „km+mmm”: km=⌊m/1000⌋km = \lfloor m / 1000 \rfloor, reszta z trzema cyframi, np. 385200 → „385+200”.

Typowe problemy

Objaw / komunikat Przyczyna Co zrobić
„Wybierz zestaw z co najmniej dwoma punktami z rzędną Z.” (podgląd) Nie wybrano zestawu albo ma on mniej niż 2 punkty z X, Y i Z (w trybie KLM – także z KLM). Przy „Przekroje wg kolumny” – żadna grupa nie ma 2 takich punktów. Wybierz zestaw w „Zestaw punktów”; uzupełnij w zestawie X, Y, Z (i KLM).
„Wybierz zestaw punktów.” (sekcja „Punkty przekroju”) Brak zestawu. Wybierz zestaw.
Punkt jest w zestawie, ale nie ma go na przekroju Brak liczbowej X lub Y (punkt pomijany nawet w trybie KLM), brak Z, brak KLM w trybie KLM albo punkt nie jest zaznaczony w „Punkty przekroju”. Uzupełnij dane w zestawie lub zaznacz punkt.
Niweleta nie rysuje się Nazwy w kolumnie „Pkt” nie zgadzają się z nazwami punktów zestawu. Popraw nazwy (wielkość liter nie ma znaczenia, spacje mają).
Przekrój „zygzakuje” w przód i w tył Kolejność punktów w zestawie nie odpowiada trasie. Ustaw kolejność w „Punkty przekroju” albo użyj w zestawie „Wyznacz przekrój”.
Ogromny, pusty arkusz w trybie KLM „Początek km [m]” = 0, a KLM to np. 385 400 m – rysunek zaczyna się od km 0+000. Wpisz w „Początek km [m]” kilometraż początku odcinka.
Rysunek bardzo wysoki Zbyt niski poziom porównawczy albo pomyłka w rzędnej (np. 9,84 zamiast 98,4) w terenie, niwelecie lub liniach. Sprawdź rzędne; użyj „--2”.
Nie widać opisów skarp Teren łagodniejszy niż próg albo próg = 0. Zmień „Opis skarp 1:n, gdy n <”.
Napisy na arkuszu po polsku mimo „English” Arkusz przekroju geodezyjnego nie ma tłumaczenia. –
„Nie udało się dodać: przekrój geodezyjny” Błąd zapisu na serwerze. Sprawdź połączenie i spróbuj ponownie.
„Wystąpił błąd podczas generowania PDF” (DXF, SVG, PNG) Błąd eksportu. Spróbuj ponownie; przy bardzo długich przekrojach zwiększ mianownik skali poziomej.